Streepjesdoden

Jezelf merken met een 'streepjescode' om je familie de ellende te besparen uren in een rij overledenen naar jouw lijk te moeten zoeken. Een toenemend aantal Iraakse mannen tatoeëert het lichaam, om identificatie te vergemakkelijken als ze worden vermoord.

Brr. Ik krijg het er koud van. En kan iemand me vertellen waarom dit gruwelijke nieuws in de kranten slechts een kortje waard is?

Andrej Skolni

Het is gebeurd. Mijn journalistenhart is gestolen. Andrej heet hij, Andrej Skolni. Geen exotisch uitziend sujet met donkerbruine manen, gitzwarte ogen, hippe gympen en een gitaar. Nee. Andrej Skolni is Rus, atletisch, in de veertig, kaal en draagt een snor. En hij schrijft. Over kamelen uit Kalmukkië, over ingesneeuwde, desolate dorpen en over doodgevroren oudjes.

In zijn stuk De vrije krant irriteert omdat hij bestaat vertelt NRC Handelsblad-correspondent Coen van Zwol de geschiedenis van Andrej Skolni, een journalist die wekelijks de bevolking van het dorp Maina voorziet van lokaal nieuws, in zijn twaalf pagina's tellende nieuwsblad Onze Krant. Het vreugdeloze Maina (gelegen 'in de Wolga-regio Oeljanovsk, geboortegrond van Lenin en altijd ontevreden') is met zijn onafhankelijke pers, een levende onder de vele ten dode opgeschreven Russische dorpen. Skolni's krant concurreert er met de staatskrant De Leninist.

Van Zwol schreef Andrej Skolni recht mijn hart in. 'In de barre winter sneeuwde het gehucht Skripino in en vergat iedereen de weg naar het dorp te vegen. Skolni hoorde dat en waadde vier kilometer tot zijn middel door de sneeuw om te kijken het het ervoor stond met de zes stokoude inwoners van Skripino. Niet best, zo bleek.' Journalistiek in haar puurste vorm, want de mooiste verhalen liggen nog altijd op straat, zo bewijzen zowel Van Zwol als Skolni hier.

In goed 1000 woorden verhaalt Van Zwol over dromen in duigen en het creëren van kansen. Maar ook over de waarde van het hebben van een vrije pers. Hij verbeeldt op kleurrijke wijze een bijna grijze alledaagsheid in een relaas over een gewone man die, week in week uit, schrijft voor een publiek dat niet verder wil lezen dan de grenzen van het eigen dorp. Een moedig journalist ook, die zijn vrije pen in feite in gevangenschap hanteert, wetende dat het rayonhoofd bij machte is op ieder willekeurig moment de stekker uit zijn levenswerk te trekken.

Eigenlijk schrijft van Zwol niet alleen over Skolni, maar ook over zichzelf. Twee journalisten in twee totaal verschillende werelden. Maar allebei op zoek naar hetzelfde journalistieke goud: de verhalen die het verdienen om verteld te worden.

De verbeelding van het journalistieke feit

Op de website van het Algemeen Dagblad is een filmpje te zien, waarop de laatste minuten zijn vastgelegd van de 25-jarige Scheveninger Pascal Triep, die maandag door een steekincident om het leven kwam.

Buiten het feit dat dit natuurlijk een verschrikkelijk incident is, begrijp ik echt niet waarom het op deze manier wereldkundig moet worden gemaakt. Wie heeft er baat bij het zien van beelden waarop het neergestoken slachtoffer opkrabbelt, wankelt en vervolgens voorover over een hekje valt?

Waanzin vind ik het. Een intens gevoel van walging borrelt in me op. En dan heb ik het filmpje nog niet eens gezien. Welke overweging zou op de redactie van het AD de doorslag hebben gegeven om het filmpje te plaatsen? En met welke reden stuurt iemand zo'n soort video naar een krant?

Ik moet onbewust denken aan de foto's van de wantoestanden in de Abu Grhaib-gevangenis en de video van de onthoofding van de Amerikaanse zakenman Nick Berg. Weliswaar van een andere orde, maar tevens amateurbeelden van gruwelijke daden, die dankzij het internet - hèt medium dat de massa heerser over het nieuws maakt - bovendien een iconische status zijn gaan bezitten en zich in het collectief geheugen over Irak hebben genesteld. Ze tonen stuk voor stuk misdaden tegen de menselijkheid, waarvan ik absoluut vind dat ze voor het voetlicht moeten worden gebracht. Maar ik betwijfel of dit de juiste manier is. Moet aan deze beelden eenzelfde belang worden toegekend als aan het journalistieke feit op zich?

Ik begrijp dat een gedegen krant zulke foto's en video's niet plaatst uit sensatiezucht en dat bij de keuze een weloverwogen afweging is gemaakt of de nieuwswaarde van de op zichzelf staande beelden voldoende afweegt tegen morele bezwaren en de 'plicht' om je lezers te beschermen. En misschien is het een journalistieke onontkoombaarheid waaraan niet valt te ontsnappen. Maar toch vraag ik me af of zullke goed beargumenteerde keuzes het gewenste effect hebben.

Fetisj

In het kader van de Dag van Respect hadden Pauw en Witteman gisteravond rechtenstudent Mohammed Vaizal Ali aan tafel. Vaizal Ali is afgewezen na een sollicitatie bij de gemeente Rotterdam omdat hij weigert vrouwen een hand te geven. Na een discussie over het wel of niet schudden van vrouwenhanden, stelde Paul Witteman hem de vraag of hij gevoel voor humor heeft. Een filmpje van de Vliegende Panters over angst voor moslims kon Vaizal Ali niet tot een glimlach bewegen en de spotprenten in de Deense krant Jyllands-Posten hadden hem ook geen lachstuip bezorgd. Allemaal "wittemans humor", volgens Mohammed. Daarop raakte hij met Diederik Ebbinge, een Vliegende Panter, in een discussie over vrijheid van meningsuiting. Wij moeten in het Westen meer rekening houden met de gevoelens van anderen vindt Vaizal Ali. De reden dat wij dat niet doen is, omdat wij last hebben van een "vrijheid van meningsuiting fetisjisme".

Ik heb atijd al een fetisj willen hebben.

JSF

Het kabinet gaat met de Amerikaanse regering overeenkomsten tekenen over de ontwikkeling en productie van het gevechtsvliegtuig JSF.

Dit betekent niet dat ons land het vliegtuig in de toekomst ook daadwerkelijk zal gaan importeren, maar het zou Nederland mogelijk schade berokkenen door nu af te haken bij de verdere ontwikkeling van de Joint Strike Fighter, zo meldde de website van de NOS vorige week.

Het kabinet is dus vóór de ontwikkeling van de JSF, maar heeft wel kritiek op bijvoorbeeld de export ervan naar landen als Israël. Impliceert steun aan de ontwikkeling van dit vliegtuig echter ook niet steun aan het gebruik en exploitatie ervan? Wat blijft er anders over van de waarde van steun aan een dergelijk project?

Ik weet niet waarom, maar ineens moet ik denken aan ‘onze’ politieke - maar uitdrukkelijk niet militaire - steun aan de oorlog in Irak, waar ik destijds ook al weinig van begreep. We staan er in principe wel achter, maar willen niet meevechten. Maar hoe doe je dat? Een oorlog politiek steunen en niet militair? Het een staat toch niet geheel los van het ander?

Ik vind ze ’n beetje raar, deze poldermodelachtige steunbetuigingen-op-papier-maar-niet-in-de-praktijk. Wel de dialoog zoeken, maar geen duidelijke keuzes durven maken. Want immers, wie netjes in het midden blijft lopen, zal niet van de weg raken…?

Humor

Een Brits jongetje van drie heeft op eBay een auto gekocht. Jack Neal betaalde 9000 pond voor een barbieroze Nissan. Waarschijnlijk stond het wachtwoord in de computer en heeft Jack automatisch ingelogd.

De foto is helaas beveiligd, maar bekijk Jack en zijn auto op The Sun Online

Boem

Het UWV-gebouw in Assen is vanochtend na een bommelding ontruimd . Rond half elf kwam de melding binnen. Details omtrent de bommelding zijn vooralsnog onbekend.

Wordt vervolgd...

Loos alarm. Om half een werd het gebouw weer vrijgegeven.